ağıllı-kamallı

dan. bax ağıllı 1 və 3-cü mənalarda. <Erkək Tükəzban> batinən ağıllı-kamallı bir türk qadınıdır. . B. T..

Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti. 2009.

Look at other dictionaries:

  • kamallı — sif. Kamal sahibi olan; ağıllı, tərbiyəli, mərifətli. Kamallı uşaq. – <Şərəfnisə xanım:> Nə sözdür ki, sənin kimi cavan, kamallı oğlan Tiflisdə qulluq tapmaz? M. F. A.. <Hacı:> Oğlanlarım, ağıllı olun, kamallı z. olun, gəlinlər sizi… …   Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

  • aqil — ə. 1) ağıllı, ağıllı kamallı; 2) həddi büluğa çatmış, yetkinlik yaşında olan …   Klassik Azərbaycan ədəbiyyatında islənən ərəb və fars sözləri lüğəti

  • uslu — sif. qəd. 1. Ağıllı, dərrakəli, zəkalı, fərasətli. 2. Ədəbli, tərbiyəli, ağıllı kamallı. Yadımdadır onun: «Gözəl balam usludur; Yoxsa nağıl söyləmərəm sənə», – deyən sədası. M. R …   Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

  • ərşəd — ə. 1) ən ağıllı, ən kamallı; daha ağıllı, daha kamallı; 2) ən igid, ən qorxmaz; daha igid, daha qorxmaz; 3) ən düzgün, ən doğru, ən sağlam; daha düzgün, daha doğru, daha sağlam …   Klassik Azərbaycan ədəbiyyatında islənən ərəb və fars sözləri lüğəti

  • pürkəmal — f. və ə. kamallı, ağıllı …   Klassik Azərbaycan ədəbiyyatında islənən ərəb və fars sözləri lüğəti

  • sahibkəmal — ə. ağıl sahibi; kamallı, ağıllı …   Klassik Azərbaycan ədəbiyyatında islənən ərəb və fars sözləri lüğəti

  • karvan — is. <fars.> 1. Bir birinin ardınca sıra ilə hərəkət edən yüklü heyvan (əsasən dəvə) dəstəsi (qatarı); qafilə. İt hürər, karvan keçər. (Ata. sözü). Mağıl keçən vaxtlar dəvə karvanları düzülürdü yola, ticarət malını yükləyirdik dəvələrə. . C …   Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

  • nəhayət — <ər.> 1. is. Son, axır, qurtaracaq. Hər şeydə başlanğıc və nəhayət vardır. Bu işin nəhayəti nə olacaq? – Həyat nəşəsilə titrəyir içim; Parlaq gələcəyim, nəhayətim var. M. Müş.. Nəhayət vermək (qoymaq) – saxlamaq, dayandırmaq, son vermək.… …   Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

  • pürkamal — sif. <fars. pür və ər. kamal> klas. Kamallı, ağıllı …   Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

  • qiyamət — is. <ər.> 1. Dini etiqadlara görə axırzamanda aləm dağıldıqdan sonra bütün ölülərin dirilib qalxması; məhşər günü. Güman etməyin ki, Şeyx Şəban azan verməyinə muzd alırdı; xeyr, əstəğfürullah, azan verməyi məhz savab əməl hesab edərdi və… …   Azərbaycan dilinin izahlı lüğəti

Share the article and excerpts

Direct link
Do a right-click on the link above
and select “Copy Link”

We are using cookies for the best presentation of our site. Continuing to use this site, you agree with this.